NULL

خواهر این روزها سخت مشغول پروژه‎اش است و پای pc بست نشسته و اجازه نمی‏دهد در شعاع 3m آن بپلکم. لپ تاپ هم که نداریم شکر خدا. دانشگاه هم که سرعت‎اش... می‎توانم روی "پیام جدید" کلیک کنم و بروم سلف نهار بخورم و برگردم، تازه شاید بالا آورده باشد! برای دوش گرفتن رفته و فرصت زیادی ندارم، تا کمی بنویسم.

SMS اش را که باز می‏کنم، اندوه و افسوس کسی را دارم که در باغ وحش به گونه‏های منقرض شده نگاه می‏کند. افسوس کسی که به باقی مانده‏های گنجینه‏ای نگاه می‏کند که اندک‏اش هم، به زودی از دست خواهد رفت. در سفر است. برایم از بیستون می‏گوید و آرامگاه ابن سینا و...

کتاب خلبان جنگی (از آنتوان دوسنت اگزوپری) و رفیق اعلی (کریستین بوبن) را تمام؛ و مائده‏های زمینی (آندره ژید) را شروع کرده‏ام. هر سه نویسنده فرانسوی هستند. با همین چند صفحه‏ی اول خیلی ارتباط برقرار کرده‏ام. لحن صمیمانه‏ی کتاب و شخصی که وجود ندارد و در واقع همه‎ی ماست، ناتانائیل، برایم جذاب هستند. باز شوق فرانسوی یاد گرفتن در دلم افتاده. ترجمه، از کیفیت اثر کم می‏کند. و فرانسه عجب ادبیاتی دارد!

چنان از یاد گرفتن یک زبان دیگر حرف می‏زنم انگار مثل شعر حفظ کردن است!

بچه بشین همین زبان انگلیسیتو بخون یه تافلی چیزی بگیری پس فردا به یه دردی بخوره!

والا! با این نوناشون!

دیشب، یک کابوس می‏دیدم. و جالب آن که در خواب، وقتی هنوز نمی‏دانستم خواب است فکر می‏کردم که حتما شرح آن اتفاق را در My Days بنویسم! اما چون، خواب خیلی بد و وحشت‏ناک بود و مادربزرگ ‏می‏گوید، خواب بد را برای آب روان تعریف کن، تو وبلاگ ننویس؛ فقط به همین بسنده می‏کنم که شاهد زجر کش شدن یک گربه بودم و مدام فریاد می‏زدم و کمک می‏خواستم...

می‏خواستم احساسات خرج این مطلب کنم. اما هر لحظه انتظار کسی را داشتن که بیاید و با کج خلقی از جایم بلندم کند، سایه انداخته بر هر کلمه‏ای که از ذهنم می‏گذرد. شاید این پست را حذف کردم.