نان شیرمال، یا هر چیز دیگری که هست

تکه نانی را برای ماهی‏ها در حوض می‏ریزم. نان، نان شیرمال است. یا شاید هم شیرمال نیست، نمی‏دانم. ماهی‏ها به آن توجه‏ی نمی‏کنند. گروهی به سمت دیگر حوض می‏روند.

کورند؛ یا سیر.

به تکه نان خیره می‏شوم. آرام، سنگین می‏شود. از هم می‏پاشد. حل می‏شود و محو می‏شود. آرامشی وجود نانی‏اش را فرا می‏گیرد.

چه مرگ زیبا و باشکوهی. کاش من هم شانس این را داشته باشم که این گونه بمیرم.

کاش ماهی‏‏وار سرم را مثل گاو نیاندازم پایین و از نان‏های شیرمال (یا هر نانی که هست) بگذرم.

"پرنده‏ی زیبا، مبادا از بیم سقوط فرود بیایی. فرود بیا چون زمین عاشق لمس کردن پاهای توست."

سعی کردم از نوشته‏های قبل و بعدش بفهمم که چه زمانی این را نوشتم. آن‏ها هم تاریخ نداشتند. فقط توانستم تخمین بزنم که برای چهار یا پنج سال پیش است.

یعنی زمانی که این جمله را می‏نوشتم به چه چیز فکر می‏کردم؟!

شاید از خودم نبوده و از کتابی کپی کردم.