چرند نوشتن به از هرگز ننوشتن

هر وبلاگ‏نویسی، حتماً روزی یک انگیزه‏ای داشته!

شاید حس کرده استعداد نوشتن دارد و وبلاگش را جایی دانسته که می‏تواند برایش شروعی باشد.

شاید کارتونیست بوده و خواسته کارتون‏هایش را آنجا قرار بدهد تا نظرات دیگران را هم بداند.

شاید خواسته کشف بشود.

شاید کشف شده بوده و خواسته بیشتر کشف بشود.

شاید خواسته روزانه‏هایش را یک جا بنویسد.

و شایدهای دیگر.

سال گذشته این موقع‏ها بود که یک وبلاگی ساختم و هفته‏ای یک‏بار مشغول آپ کردن آن شدم. از آن‏جایی که موضوع خاص داشت، و متناسب با حال و هوای پارسال این موقع (!!!) بود و در نتیجه جیز بود، به تیر غیب هیلتر گرفتار شد. در آن زمینه چندان تخصصی نداشتم و تصمیم گرفتم کار را بدهم دست کاردان و این‏ها و ادامه ندهم و بیشتر بخوانم.

در بعضی وبلاگ‏ها دیده بودم که لینکدانی آن‏ها طوری‏ست که وبلاگ‏های آپ دیت شده می‏آیند بالا. به به... چی از این بهتر! آن زمان، یعنی سه ماه پیش، از وجود مخلوق دوستداشتنی‏ای به نام گودر و نحوه‏ی کارش بی‏اطلاع بودم؛ و تنها انگیزه‏ام از ساختن اینجا، لینکدانی مجهز به فیدخوان‏اش بود! به به چه انگیزه‎ای! آدم لذت می‏برد از این همه استعداد نوظهور ِ پرانگیزه و جوان!

و My Days اولین اسمی بود که به ذهنم رسید و Helen اسم شخصیت کارتونی بود که از آن خوشم می‏آمد. (الاستی گرل در شگفت انگیزان) و پسورد آن هم شد چند عدد به همراه یک کلمه که آن لحظه مادرم داشت با تلفن حرف می‏زد و آن را به زبان آورد.

پشیمان نیستم؛ نوشته‏هایم را یک جا به صورت بایگانی دارم و از آن مهم‏تر خوانده می‏شوند و مجبور نیستم مدام بنویسم و برای آقای میم ایمیل کنم و او هم نوشته‏ی مرا با مقاله‏های عبدالکریم سروش مقایسه کند و بگوید: "خوبه که می‏نویسی. اما یه جورایی ضعیف می‏نویسی." "ایده‏ت ایده‏ی جالبیه، اما خوب نپروروندی‏ش." و من هم لبخند ابلهانه‏ای بزنم تا قیافه‏ی کسانی را پیدا کنم که می‏میرند برای انتقاد و از اینکه از کارشان ایراد گرفته شود مثل این شترمرغی که عکسش اینجا هست خوشحال می‏شوند، و سعی در بهبود کارشان دارند. و مدام بنویسم به امید اینکه فقط یک‏بار از حضرت آقا بشنوم "وای... تحت تاثیر قرار گرفتم!"

بماند که من هم بی‏گدار درباره‏ی نوشته‏هایش نظر می‏دادم.

حالا وارد مسائل خانوادگی نمی‏شوم.

وقتی به لیست فیدهایی که مشترک شده‏ام نگاه می‏کنم، آن‏هایی را مشتاق‏تر دنبال می‏کنم که تخصصی‏تر می‏نویسند؛ آن‏هایی که طنز زیبایی دارند؛ و استثناً چندتایی که روزمره‏نویسی‏شان برایم جذاب است.

این‏ها را نوشتم که در آخر بگویم بسیار خوشحالم که اینجا را دارم.

نوشته‏هایم نگهداری می‏شود و توسط چند نفر خوانده می‏شود و معمولاً کسی من ِ تازه قلم را با عبدالکریم سروش مقایسه نمی‏کند.

حداقل چیزی که از نوشتن گیرم می‏آید این است که حالم بهتر می‏شود. و به این خاطر است که می‏گویم: "چرند نوشتن بهتر از هرگز ننوشتن است."

برای روزمره‏نویسی ِ کمتر و متخصص‏مابانه‏نویسی ِ بیشتر، کمی بیشتر مطالعه می‏کنم.

با وبلاگ هایی آشنا شده‏ام که قبلاً نمی‏شناختم و متاسفم که چرا زودتر پیدایشان نکرده‏ام.

چیزی برایم عجیب است، و آن این که چرا وقتی وبلاگ قبلی را داشتم هیچ کدام از این‏ها را درک نکردم!

دنیای غریبی‎ست، این دنیای مجازی...
-------------------------------------------------------------------------------------------
+ در پی فراخوان پست قبل، از طرف شرکت کنندگان تعدادی ایمیل دریافت شد، که متخصصان ما آن‏ها را فتوشاپ‏الحیل (حیله‏های فتوشاپی) تشخیص داده و از دور مسابقات حذف کردند.
+ یه نفر به من می‏گه چطور کسی رو (در گوگل ریدر) follow کنم، لطفاً؟