حسش نیست

با خودم قرار گذاشته بودم دو روز در میان اینجا را آپ کنم...

غافل از اینکه حس نوشتن دل بخواهی نیست که هر وقت می‏خواهی بیاید و...

مخصوصاً که یک نفر پشت سرت نشسته باشد و از یک مسئله‏ای عصبانی باشد و وقتی داری حس می‏گیری که کلمات را دعوت کنی، یهو دوتا ناسزای آبدار روانه‏ی مسئولان کند.

مخصوصاً که بدش هم نیاید بفهمد چه می‏نویسی.

مخصوصاً که مادر گهگدار سر بزند و بگوید "پروژه در چه حاله؟" و تو یکی از مینیمایز شده‏ها را باز کنی و بگویی "چند تا ارور داره که نمی‏دونم از کجاست" و با جواب کوبنده‏ی "خودتی" مواجه شوی.

مخصوصاً که دور و برت کاغذهای مربوط به پروژه‏ی کذایی، پخش و پال باشد که از دیدن‏شان بخواهی سر به بیابان بگذاری.

مخصوصاً که چند نفری که می‏شناختی برای "پول بده، پروژه بگیر" سرشان شلوغ باشد و وسط مطلب نوشتن‏ات یکی از آن‏ها SMS بدهد که "خانم فلانی، با عرض پوزش نمی‏تونم پروژه را براتون انجام بدم. موفق باشید." ایـــــــــش!

مخصوصاً که این هفته دوتا مهمانی دعوت داشته باشی و مدام از خودت بپرسی "حالا من چی بپوشم؟!"

مخصوصاً که...

غر زدن‏هایم جدی نیستند. چند روز دیگر تمام می‏شوند.