سر کلافو... چی‏کارش کنم؟... بده بقلی

1- برای پست قبل باید توضیح بیشتری می‏دادم. ولی حالا که توضیح بیشتری ندادم.

حقیقت این است که از نوشتن این مکالمات قصد گفتن اینکه اولی بامعرفت بوده و دومی سودجو و اینکه آن‏ها male بودند یا نبودند را نداشتم.

قصد من این بود که بگویم چه خوب است که عکس قضیه‏ی "از هر دست بدهی از همان دست می‏گیری" برقرار باشد و "از هر دست بگیری، از همان دست بدهی"

چرخه‏ی خوبی است که شما را به وارد شدن در آن دعوت می‏کنم. خوب است که راحت کمک بگیریم و راحت کمک کنیم. راه دیگری هم هست. کمک نگیریم، چون شکاک هستیم و کمک نکنیم از ترس اینکه احمق فرض شویم، و از ما سواری بگیرند. اما واقعیت این است که چه احمق فرض شویم و چه نشویم؛ چه شکاک باشیم و چه نباشیم؛ چه دست‏های کمک کننده را پس بزنیم وچه پس نزنیم؛ انسان هستیم. کسانی توانایی‏هایی دارند که ما نداریم و ما توانایی‏های داریم که دیگران ندارند و این بی‏شک دلیل اجتماعی بودن انسان است.

آن مکالمه یک مدل کوچک بود، و چون در بازه‏ی زمانی کوتاهی اتفاق افتاد برایم جالب بود. همین.

2- ترم قبل برای اولین بار در زندگی‏ام افتادن در یک درس را تجربه کردم. و این ترم برای اولین بار در زندگی‏ام "دوبار" افتادن یک درس را تجربه کردم.

تجربه‏ی دردناکی ست و فهمیدم که غرور آدم را جریحه‏دار می‏کند. بار اول چاره‏اش این است که بگویی افتادن برای دانشجو است و اینجا دبیرستان نیست که همه را پاس کنی و مینیموم باید سه واحد را بیافتی!

اما این بار ِ دوم...

3- ملت که عقیم شدند رفت، حداقل یه کم از آن پارازیت‏هایشان را می‏انداختند روی فارسی وان که هر دقیقه و ساعت ریخت سالوادور سیرینسا را نبینیم! اَه!